Од кд знам за себе имам голем респект за конобари.
Познато е дека наш народ иде у кафану и кд е весел и кд е тужан, и кд му се смее и кд му се плаче, а много често затој што нема, или не знае куде да иде. Е тга постои само едн правац. Кафана.
А тамо конобари. Млади и стари, дечки и девојке, мужи и жени. Некои работив док да најдев работу у струку, некои док да завршив факултет, а много голем број од њима док чекав нешто боље. Наши људи, од крв и од месо, сс свои планови и проблеми, скриени агенде за у живот, а често и сс живот од днска до јутре. Али пазите. Они немав право на лош дн. Неее, никако. Али ми као имамо.
Ми, накурчени од проблеми дома или на работу можемо и као смеемо да дигнемо глас, да ги се испонашамо често дрско и безобразно, и много често тотално непотребно.
Као ќе искочимо курнази ако понижимо некога што у опис на радно место му е да направи све што е потребно наш престој у кафану да пројде како треба. Да не збору за разни славља кд се наш народ унереди од алкохол. Е тга почнуе хорор. Ало момак, ало дечко, особље, ало бе, куде е пиво. итд, итд…
Сви се веселимо, они трчив около нас Сви едемо и пијемо, они до астал и прашање, фали ли нешто, све ли е ок. Ми можемо да бидемо накурчени, а они сс осмех. Муштерија е увек у право, нели? Правило на куќу.
Да ви кажу право све овој га напиша затој што овија зборови одамна ми легав на душу.
Имам само едну молбу.
Ајмо јутре сви на свое прво еспресо, у свој омиљен кафиќ или кафану сс осмех. Да ги испоштуемо сс едно културно добро јутро и скроман бакшиш. Поголем од други днови. Нека ги дн почне убаво.
Плус, нели бакшиш не е град у Турску.
Марјан Славко
