Кога тишината зборува погласно од смеењето и кога светлината го осветлува лицето а го затемнува мозокот.
Синоќа, во еден обичен ресторан, бев сведок на еден момент кој всушност секојдневно се случува, овој пат сумиран од сите тие дневни моменти со кои верувам сите се среќаваме а можеби ги согледуваме како не толку загрижувачки.
Не затоа што беше нешто спектакуларно, туку затоа што беше болна, тивка вистина што сите понекогаш ја игнорираме.
До нашата маса во ресторанот седеше едно семејство. Родители и неколку мали деца. Масата совршено мирна… но не затоа што децата беа воспитани, радосни или зафатени со разговор. Мирот го создаваа екраните. Малите лица беа осветлени од студената светлина на телефонот, прсти мрдаа, но очите не гледаа никого. Ниту еден смешен поглед кон мајката. Ниту едно „мамо, тато погледни“. Ниту една детска гласна радост. Тишината беше толку длабока што речиси можеше да се слушне како срцето на детството се повлекува некаде во сенка.
А до нив – мојата маса. Моите деца. Тотален индијански хаос со расипани сокови на маса, искинати и расипани кесички со шеќер. Немирни, се вртеа, прашуваа, бараа да се играат, да се движат, да ми раскажат нешто десет пати и да прашаат нешто можеби за нас небитно. Требаше трпение. Требаше мир и на нашата маса за да туѓите погледи упатени од гостите на ресторанот не ми укажуваат да си ги смирам децата.
Но тоа беше живот и радост. Тоа беше детство.
Тоа беше звукот на растење, звукот на љубопитност, звукот на мало срце што учи како да постои во овој свет без да биде приковано за екран.
И додека ги гледав двете сосема различни маси, ми дојде една мисла:
дали тишината што ја копнеат возрасните ја плаќаме со тишината на сопствените деца?
Децата што се движат – растат.
Децата што прашуваат – учат.
Децата што ни бараат внимание – ни покажуваат дека им сме потребни.
Децата што се играат без екран – учат да ја играат играта на животот.
Не сакам моите деца да бидат „мирни“ само затоа што гледаат во телефон. Сакам да бидат живи, присутни, гласни, радознали, неконтролирано искрени – такви какви што само децата знаат да бидат.
Мирот што го дава екранот е опасна илузија. Им ја одзема радоста да ја откријат околината, им ја краде можноста да се досадуваат, да се смеат без причина, да создадат сопствени приказни.
Еден ден ќе сфатиме дека времето што сме го „купиле“ со екрани, всушност сме го изгубиле – затоа што тие години никогаш не се враќаат.
Така што, ако моите деца некогаш се бучни, немирни или пребрзо стануваат од масата – тоа е затоа што гледаат во светот, а не во екран. Затоа што животот ги вика. И јас не сакам да го исклучам тој повик.
На крајот, нека биде бучно, нека биде живо, понекогаш напнато и тешко.
Детството не е направено да биде тивко.
Детството е направено да се слушне.
Упатено како добронамерен совет кон сите родители кои прекумерно дозволуваат екранизација на своите деца.
Спец. Едукатор и рехабилитатор
Тино Шаботиќ
