Генерациските средби — кога времето не нè разделува, туку повторно нè спојува
Постојат средби што траат една вечер.
И постојат средби што го будат целиот еден живот.
Кога после 40, 50 или 60 години повторно ќе се сретнат поранешни матуранти, тоа не е само обично собирање. Тоа е враќање кон младоста, кон улиците по кои трчале, кон училниците каде што ги сонувале своите идни животи и кон времето кога сè изгледало можно.
Во тие насмевки има многу повеќе од спомени.
Има победи, падови, љубови, разделби, деца, внуци, успеси, борби и живот што поминал низ секого на различен начин. Некои станале професори, лекари, мајстори, уметници, родители, дедовци и баби. Некои тивко носеле тежок товар, а некои научиле како и после најтешките денови повторно да се смеат.
Но токму затоа овие генерациски средби се толку драгоцени — затоа што времето покажува кој останал човек.
Во очите на тие луѓе денес има зрелост, достоинство и една тивка мудрост што може да ја дадат само годините. Тие се реализирани луѓе, докажани низ животот, луѓе што научиле дека вистинската вредност не е во титулите, туку во тоа да останеш добар, близок и човечен.
На тие средби повторно оживуваат шегите од младоста, првите симпатии, професорите што оставиле трага и пријателствата што, и покрај децениите, не исчезнале. И тогаш сите сфаќаат една важна работа — времето минува, но вистинските врски не стареат.
Нека траат овие средби.
Нека има уште многу прегратки, фотографии, искрени разговори и смеа што доаѓа од срце. Нека се здрави и среќни сите генерации што повторно се пронаоѓаат по толку години.
Затоа што е убаво кога човек ќе успее во животот.
Но уште поубаво е кога, после толку време, ќе се врати меѓу своите — и ќе почувствува дека сè уште припаѓа таму.
И навистина… убаво е што постојат. Бидејки, тие средби, на генерациите над 40, 50, 60 години, навистина носат нешто посебно, како мало враќање на душата дома.
Нека ни се живи здрави нашите матуранти.
На крај да ги набројам сите, плус оние оправдано отусутни.
Горе, од лево:
Орце Наковски
Миодраг Стојановски – Бато
Лидија Краљевска Иванова
Викторија Наковска – Ѓуревска
Зоран Петрушевски – Џана
Момчило Трајковски
Драган Јакимовски – Камали
Д-р Мицко Дудучки
Зоран Стојановски – Грицко
Д-р Снежана Пешевска – Станковиќ
Д-р Зоран Стојковски – Манц
Драган Стефановски
Васил Јосифов
Бранко Митевски
Звонимир Бојковски
Д-р Слаѓана Думузлиска – Георгиевска
Зоран Крстевски
Добрица Благојевиќ
Јулијана Арсовска
Весна Спасиќ – Јовановска
Снежана Манасиевска – Ристиќ
Д-р Зорица Стојмановска – Јовановска
Прв ред:
Лидија Илијевска
Д-р Севим Салију
Срѓан Јовановиќ – Цуки
Марија Тодоровска, директорката на гимназијата „Гоце Делчев“
Професор Добре Давидовски со сопругата Ратка
Даниел Захариев
Слаѓана Тоскиќ
Дел од оваа генерација се и Џенгис Агуш – Џек, Д-р Фиданка Милановиќ – Ризинска и Селена Жгума. На оваа средба беа оправдано отсутни.
Да сте живи и здрави нашите матуранти.
На наредното дружење сите да бидете присутни.
Марјан Петрушевски
